Yargıtay 2. Ceza Dairesi · E. 2021/22269 · K. 2025/1047

2. Ceza Dairesi         2021/22269 E.  ,  2025/1047 K. "İçtihat Metni" MAHKEMESİ :Ceza Dairesi SAYISI : 2018/1532 E., 2018/2193 K. SUÇLAR : Hırsızlık, iş yeri dokunulmazlığının ihlâli HÜKÜMLER : Temyiz isteminin reddi, temyiz başvurusunun esastan reddine TEBLİĞNAME GÖRÜŞÜ : Temyiz isteminin reddine dair ek kararın onanması, temyiz isteminin esastan reddi ile onama Sanık ...'nin hırsızlık ve iş yeri dokunulmazlığının ihlâli suçlarından ilk derece mahkemesince kurulan hükme yönelik temyiz isteminin 09.05.2019 tarihli ek karar ile, kurulan hükümlerin kesin olduğu anlaşıldığından, 5271 sayılı Ceza Muhakemesi Kanunu'nun 296/1. maddesi uyarınca reddedildiği, ek kararın sanığa 16.05.2019 tarihinde tebliğ edildiği ve kararın sanık tarafından 20.05.2019 tarihinde temyiz edildiği; sanık ... müdafiinin iş yeri dokunulmazlığının ihlâli suçundan ilk derece mahkemesince verilen hükme yönelik temyiz isteminin ise yine anılan hüküm uyarınca 15.01.2019 tarihli ek karar ile reddedildiği, bu ek kararın sanık müdafiine 22.01.2019 tarihinde tebliğ edildiği ancak bu karara yönelik bir temyiz talebinin bulunmadığı belirlenerek yapılan incelemede; I. Sanık ...'nin hakkında hırsızlık ve iş yeri dokunulmazlığının ihlâli suçlarından verilen 09.05.2019 tarihli ek karara yönelik temyiz isteminin incelenmesinde; Ankara Bölge Adliye Mahkemesi tarafından verilen 09.05.2019 tarihli ve 2018/1532 Esas, 2018/2193 Karar sayılı ek kararın; 5271 sayılı Ceza Muhakemesi Kanunu’nun 296/2. maddesi uyarınca temyiz edilebilir olduğu, 260/1. maddesi gereği temyiz edenin ek kararı temyize hak ve yetkisinin bulunduğu, 291/1. maddesi gereği temyiz isteminin süresinde olduğu, 298/1. maddesi uyarınca temyiz isteminin reddini gerektirir bir durumun bulunmadığı yapılan ön inceleme neticesinde tespit edilmekle, gereği düşünüldü: Temyiz isteminin reddine dair 09.05.2019 tarihli ve 2018/1532 Esas, 2018/2193 Karar sayılı ek kararda bir isabetsizlik görülmediğinden, bu karara yönelik temyiz isteminin reddiyle, temyiz isteminin reddine dair ek kararın Tebliğname'ye uygun olarak ONANMASINA, II. Sanık ... müdafinin, sanık hakkında hırsızlık suçundan kurulan hükme yönelik temyiz isteminin incelenmesinde; İlk Derece Mahkemesince verilen hükme yönelik istinaf incelemesi üzerine Bölge Adliye Mahkemesi tarafından verilen 16.11.2018 tarihli kararın; 5271 sayılı Kanun'un 286/1. maddesi gereği temyiz edilebilir olduğu, 260/1. maddesi uyarınca temyiz edenin hükmü temyize hak ve yetkisinin bulunduğu, 291/1. maddesi gereği temyiz isteminin süresinde olduğu, 294/1. maddesi uyarınca temyiz dilekçesinde temyiz sebeplerine yer verildiği, 298/1. maddesi gereği temyiz isteminin reddini gerektirir bir durumun bulunmadığı yapılan ön inceleme neticesinde tespit edilmekle, gereği düşünüldü: 5271 sayılı Kanun'un 288. maddesinin ''Temyiz, ancak hükmün hukuka aykırı olması nedenine dayanır. Bir hukuk kuralının uygulanmaması veya yanlış uygulanması hukuka aykırılıktır.'' ve aynı Kanun'un 294. maddesinin ise; ''Temyiz eden, hükmün neden dolayı bozulmasını istediğini temyiz başvurusunda göstermek zorundadır. Temyiz sebebi ancak hükmün hukuki yönüne ilişkin olabilir.'' şeklinde düzenlendiği de gözetilerek; sanık müdafiinin temyiz isteminin "suçun icra hareketlerinin tamamlanmadığı, suçun sübuta ermediği, suçun yapısal unsurlarının oluşmadığına" ilişkin olduğu belirlenerek yapılan incelemede; Ankara Bölge Adliye Mahkemesi 14. Ceza Dairesinin, 16.11.2018 tarihli ve 2018/1532 Esas, 2018/2193 Karar sayılı kararında sanık müdafii tarafından öne sürülen temyiz sebepleri ve 5271 sayılı Kanun’un 289/1. maddesi ile sınırlı olarak yapılan temyiz incelemesi sonucunda hukuka aykırılık görülmediğinden 5271 sayılı Kanun’un 302/1. maddesi gereği, Tebliğname'ye uygun olarak TEMYİZ İSTEMİNİN ESASTAN REDDİ İLE HÜKMÜN ONANMASINA, dava dosyasının, 5271 sayılı Kanun’un 304/1. maddesi uyarınca Beyşehir 2. Asliye Ceza Mahkemesine, Yargıtay ilâmının bir örneğinin ise Ankara Bölge Adliye Mahkemesi 14. Ceza Dairesine gönderilmek üzere, Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığına TEVDİİNE, 22.01.2025 tarihinde oy birliğiyle karar verildi.