Yargıtay 7. Ceza Dairesi · E. 2021/26747 · K. 2025/4427

7. Ceza Dairesi         2021/26747 E.  ,  2025/4427 K. "İçtihat Metni" MAHKEMESİ:Ceza Dairesi SAYISI : 2020/1906 E., 2020/2531 K. SUÇ : 6114 sayılı Kanun'a muhalefet HÜKÜM : İstinaf isteminin düzeltilerek esastan reddi TEBLİĞNAME GÖRÜŞÜ: Ret Yapılan ön inceleme neticesinde; İlk Derece Mahkemesince verilen hükme yönelik istinaf incelemesi üzerine Bölge Adliye Mahkemesi tarafından verilen kararın; temyiz edilebilir olduğu, temyiz edenin hükmü temyize hak ve yetkisinin bulunduğu, temyiz isteminin süresinde olduğu, temyiz dilekçesinde temyiz sebeplerine yer verildiği, temyiz isteminin reddini gerektirir bir durumun bulunmadığı tespit edilmekle, gereği düşünüldü: I. HUKUKÎ SÜREÇ A. İlk Derece Hatay 6. Asliye Ceza Mahkemesinin 13.11.2018 tarihli ve 2017/833 E., 2018/488 K. sayılı kararı ile sanığın, 6114 sayılı Kanun'a muhalefet suçundan, netice 10 hapis cezası ile cezalandırılmasına karar verilmiştir. B. İstinaf Adana Bölge Adliye Mahkemesi 10. Ceza Dairesinin, 23.09.2020 tarihli ve 2020/1906 E., 2020/2531 K. sayılı kararı ile sanık hakkında İlk Derece Mahkemesince kurulan hükme yönelik istinaf başvurusunun, sanığın beraatine karar verilmek suretiyle düzeltilerek esastan reddine karar verilmiştir. II. TEMYİZ A. Temyiz Sebepleri Katılan vekilinin temyiz istemi, sanığın 6114 sayılı Kanun'a muhalefet suçundan cezalandırılması gerektiğine, sanık hakkında üst sınırdan ceza verilmemesinin hatalı olduğuna ilişkindir. B. Değerlendirme ve Gerekçe Her ne kadar Bölge Adliye Mahkemesi tarafından sanığın, inceleme dışı sanıklar bir araya getirerek aracılık yapan kişi olsa da diğer sanıkların eylemine fer'i fail düzeyinde dahi katıldığına dair delil bulunmadığı ve dolayısıyla suçun unsularının oluşmadığı kanaatiyle, sanığın beraatine karar verilmiş ise de; 5237 sayılı Türk Ceza Kanunu'nun (5237 sayılı Kanun) 39/1. maddesindeki "Suçun işlenmesine yardım eden kişiye,... Diğer hallerde cezanın yarısı indirilir..." şeklindeki düzenleme ile 39/2-a maddesindeki "Suç işlemeye teşvik etmek veya suç işleme kararını kuvvetlendirmek veya fiilin işlenmesinden sonra yardımda bulunacağını vaat etmek." şeklindeki tanımlama birlikte değerlendirildiğinde başkasını suç işlemeye teşvik etme veya suç işleme kararını kuvvetlendirmenin yardım etme olarak kabul edildiği, somut olayda sanığın, Cumhuriyet Başsavcılığındaki ifadesinde; inceleme dışı sanık... ...'ün kendisine, 3-4 kez ehliyet sınavına girdiğini ancak başarılı olamadığını, yine sınava gireceğini ancak başarılı olamayacağını söylediğini, kendisinin de... ...'e, yine inceleme dışı sanık ... ...ın kendisi yerine sınava girebileceğini söylediği yönünde anlatımda bulunduğu,... ...'ün de aşamalardaki savunmalarında benzer şekilde, sanık ... ile sohbet ederken yarın sınava gireceğini ancak yine geçemeyeceğini söylediğini, buna karşılık sanığın kendisinin yerine sınava girecek birisi olduğunu söylediği şeklinde anlatımda bulunduğu, sanıkların anlatımları çerçevesinde olay bir bütün olarak değerlendirildiğinde,... ...'e, sınavda yerine başkasını sokması fikrini sanık ...'in verdiği ve onu teşvik ettiği, sonrasında sırf bu amaçla sanıkları bir araya getirdiği, bu haliyle sanık ...'in,... ...'ü suç işlemeye teşvik ettiği ve sonrasında da ... ... ile bir araya getirerek sanıkların fiili icra etmelerine yardım etmeye devam ettiği, bu itibarla sanık ...'in yardım eden sıfatıyla cezai sorumluluğunun bulunduğu cihetle, Bölge Adliye Mahkemesi tarafından sanık hakkında atılı suçtan beraat kararı verilmesi hukuka aykırı bulunmuştur. III. KARAR Gerekçe bölümünde açıklanan nedenlerle katılan vekilinin temyiz istemi yerinde görüldüğünden Adana Bölge Adliye Mahkemesi 10. Ceza Dairesinin, 23.09.2020 tarihli ve 2020/1906 E., 2020/2531 K. sayılı kararının 5271 sayılı Ceza Muhakemesi Kanunu’nun (5271 sayılı Kanun) 302/2. maddesi gereği, Tebliğname’ye aykırı olarak, oy birliğiyle BOZULMASINA, Dava dosyasının, 5271 sayılı Kanun’un 304/2-b maddesi uyarınca takdîren Adana Bölge Adliye Mahkemesi 10. Ceza Dairesine gönderilmek üzere Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığına TEVDİİNE, 24.03.2025 tarihinde karar verildi.