Yargıtay 11. Ceza Dairesi · E. 2023/4462 · K. 2025/1038
11. Ceza Dairesi 2023/4462 E. , 2025/1038 K. "İçtihat Metni" MAHKEMESİ :Asliye Ceza Mahkemesi SAYISI : 2022/480 E., 2023/241 K. SUÇ : Sahte fatura düzenleme HÜKÜM : Mahkumiyet TEBLİĞNAME GÖRÜŞÜ : Onama Yapılan ön inceleme neticesinde; sanık hakkında kurulan hükmün temyiz edilebilir olduğu, temyiz edenin hükmü temyize hak ve yetkisinin bulunduğu, temyiz isteminin süresinde olduğu, temyiz dilekçesinde temyiz sebeplerine yer verildiği, temyiz isteminin reddini gerektirir bir durumun bulunmadığı tespit edilmekle, gereği düşünüldü:
I. HUKUKÎ SÜREÇ
1. İzmir Bölge Adliye Mahkemesi 22. Ceza Dairesinin 14.09.2021 tarihli ve 2020/389 Esas, 2021/1689 Karar sayılı kararı ile İzmir 18. Asliye Ceza Mahkemesinin 25.10.2018 tarihli ve 2017/985 Esas, 2018/1038 Karar sayılı kararı ile sanık hakkında 2013 ve 2014 takvim yıllarında sahte fatura düzenleme suçundan verilen beraat hükmüne yönelik katılan vekilinin istinaf başvurusunun kabulüne karar verilerek, 5271 sayılı Kanun’un 280 inci maddesinin birinci fıkrasının (g) bendi uyarınca duruşmalı yapılan inceleme neticesinde, aynı Kanun’un 280 inci maddesinin ikinci fıkrası uyarınca İlk Derece Mahkemesi kararı kaldırılarak, sanık hakkında 2013 ve 2014 takvim yıllarında sahte fatura düzenleme suçundan mahkûmiyet kararları verilmiştir. 2. İzmir Bölge Adliye Mahkemesi kararının sanık müdafii tarafından temyizi üzerine, Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığının 29.04.2022 tarihli ve 11-2021/131200 sayılı yazısı ile 7394 sayılı Kanun'un 6 nci maddesi ile 213 sayılı Vergi Usul Kanunu'na (213 sayılı Kanun) eklenen Geçici 34 üncü maddenin dördüncü fıkrası gereğince yasa değişikliği nedeniyle dosyanın ilk derece mahkemesine gönderilmesine karar verilmiştir. 3. İzmir 18. Asliye Ceza Mahkemesinin, 23.03.2023 tarihli ve 2022/480 Esas, 2023/241 Karar sayılı kararı ile sanık hakkında 2013 ve 2014 takvim yıllarında sahte fatura düzenleme suçundan 213 sayılı Kanun'un 359 uncu maddesinin (b) fıkrası, 5237 sayılı Türk Ceza Kanunu'nun (5237 sayılı Kanun) 43, 62 ve 53 üncü maddeleri uyarınca 3 yıl 7 ay 22 gün hapis cezası ile cezalandırılmasına ve hak yoksunluklarına karar verilmiştir.