Yargıtay 1. Ceza Dairesi · E. 2023/6268 · K. 2024/8333

1. Ceza Dairesi         2023/6268 E.  ,  2024/8333 K. "İçtihat Metni" MAHKEMESİ :Ceza Dairesi SAYISI : 2021/1501 E., 2023/69 K. SUÇ : Kasten yaralama HÜKÜMLER : İstinaf başvurusunun esastan reddi TEBLİĞNAME GÖRÜŞÜ : Bozma İlk Derece Mahkemesince verilen hükme yönelik istinaf incelemesi üzerine Bölge Adliye Mahkemesi tarafından verilen kararın; Yargıtay Ceza Genel Kurulunun, 10.03.2009 tarihli ve 2009/2-43 Esas, 2009/56 Karar sayılı kararında belirtildiği üzere Bölge Adliye Mahkemesi Cumhuriyet savcısı tarafından suç vasfına yönelik aleyhe temyiz edildiğinden temyiz edilebilir olduğu, 5271 sayılı Ceza Muhakemesi Kanunu’nun (5271 sayılı Kanun) 260/1. maddesi gereği temyiz edenin hükmü temyize hak ve yetkisinin bulunduğu, 291/1. maddesi gereği temyiz isteminin süresinde olduğu, 294/1. maddesi gereği temyiz dilekçesinde temyiz sebeplerine yer verildiği yapılan ön inceleme neticesinde tespit edilmekle, gereği düşünüldü: I. HUKUKÎ SÜREÇ 1. Mersin 6. Ağır Ceza Mahkemesinin 23.02.2021 tarihli ve 2019/64 Esas, 2021/46 Karar sayılı kararı ile sanık hakkında katılana yönelik kasten yaralama suçundan 5237 sayılı Türk Ceza Kanunu'nun 86/1, 86/3-e, 87/1-a-d, 62, 53. maddeleri uyarınca 5 yıl hapis cezası ile cezalandırılmasına, hak yoksunluklarına karar verilmiştir. 2. Adana Bölge Adliye Mahkemesi 13. Ceza Dairesinin, 18.01.2023 tarihli ve 2021/1501 Esas, 2023/69 Karar sayılı kararı ile İlk Derece Mahkemesince kurulan hükme yönelik sanık müdafiinin istinaf başvurusunun 5271 sayılı Kanun’un 280/1-a maddesi uyarınca "cezanın alt sınırdan verilmiş olması hususunun eleştirilmesi suretiyle" esastan reddine karar verilmiştir. II. TEMYİZ SEBEPLERİ Bölge Adliye Mahkemesi Cumhuriyet savcısının temyiz sebepleri özetle; sanığın eyleminin kasten öldürmeye teşebbüs suçunu oluşturduğundan bahisle suç vasfına ilişkindir. III.GEREKÇE 1. Yargılama sürecindeki işlemlerin usûl ve kanuna uygun olarak yapıldığı, aşamalarda ileri sürülen iddia ve savunmaların toplanan ve dosya kapsamına göre yeterli olduğu anlaşılan delillerle birlikte gerekçeli kararda gösterilip tartışıldığı, hükme esas alınan ve reddedilen delillerin açıkça gösterildiği, eylemin sanık tarafından gerçekleştirildiğinin saptandığı, hükme esas alınan adli raporların yeterli olduğu anlaşıldığından, temyiz sebeplerinin incelenmesinden bozma nedeni dışında hükümde hukuka aykırılık bulunmamıştır. 2. Dosya içeriği ve izlenen görüntü kaydına göre; katılan ve arkadaşlarının alkollü içki içmek ve eğlenmek amacıyla olay günü sanığın evinde toplandıkları, alkolün etkisi ile aralarında daha önce yaşanan olaylardan dolayı tartışma başladığı, sanığın tartışma sırasında katılanı göğüs bölgesinden hayati tehlike ve işlev zayıflaması meydana gelecek şekilde bıçakladığı olayda, sanığın hareketsiz konumda bulunan katılanın göğüs bölgesini hedef alarak elindeki bıçağı şiddetli şekilde vurduğunun, bıçağın katılanın vücudunda 10 cm katılanın göğsüne kesi oluşturup, göğse nafiz olduğunun anlaşılması karşısında, sanığın işlemeyi kastettiği öldürme suçunu elverişli hareketlerle doğrudan doğruya icraya başlayıp da elinde olmayan nedenlerle tamamlayamadığı dikkate alınarak sanığın eyleme bağlı kastının öldürmeye yönelik olduğu ve kasten öldürme suçuna teşebbüsten cezalandırılması gerektiği gözetilmeden suç vasfının belirlenmesinde yanılgıya düşülerek neticesi sebebiyle ağırlaşmış yaralama suçundan hüküm kurulması hukuka aykırı bulunmuştur. IV. KARAR Gerekçe bölümünde açıklanan "suç vasfının hatalı belirlenmesi" nedeniyle Bölge Adliye Mahkemesi Cumhuriyet savcısının temyiz istemi yerinde görüldüğünden Adana Bölge Adliye Mahkemesi 13. Ceza Dairesinin, 18.01.2023 tarihli ve 2021/1501 Esas, 2023/69 Karar sayılı kararının 5271 sayılı Kanun’un 302/2. maddesi gereği, Tebliğname’ye uygun olarak, oy birliğiyle BOZULMASINA, Dava dosyasının, 5271 sayılı Kanun’un 304/2-a maddesi uyarınca Mersin 6. Ağır Ceza Mahkemesine, Yargıtay ilâmının bir örneğinin ise Adana Bölge Adliye Mahkemesi 13 .Ceza Dairesine gönderilmek üzere Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığına TEVDİİNE, 11.12.2024 tarihinde karar verildi.