Yargıtay 1. Ceza Dairesi · E. 2023/7950 · K. 2025/1556

1. Ceza Dairesi         2023/7950 E.  ,  2025/1556 K. "İçtihat Metni" MAHKEMESİ:Ceza Dairesi SAYISI : 2022/48 E., 2023/403 K. SUÇLAR : Nitelikli kasten öldürme, kasten öldürmeye teşebbüs HÜKÜM : İstinaf başvurularının esastan reddi kararı TEBLİĞNAME GÖRÜŞÜ : Temyiz başvurularının esastan reddi ile hükümlerin onanması İlk Derece Mahkemesince kurulan hükümlere yönelik istinaf incelemesi üzerine Bölge Adliye Mahkemesi tarafından verilen kararın; 5271 sayılı Kanun’un (5271 sayılı Kanun) 286/1. maddesi uyarınca temyiz edilebilir olduğu, 260/1. maddesi gereği temyiz edenlerin hükümleri temyize hak ve yetkilerinin bulunduğu, 291/1. maddesi gereği temyiz istemlerinin süresinde olduğu, 294/1. maddesi gereği temyiz dilekçelerinde temyiz sebeplerine yer verildiği, 298/1. maddesi gereği temyiz istemlerinin reddini gerektirir bir durumun bulunmadığı yapılan ön inceleme neticesinde tespit edilmekle, gereği düşünüldü: I. HUKUKÎ SÜREÇ A. Adıyaman 1. Ağır Ceza Mahkemesinin 18.11.2021 tarihli ve 2020/230 Esas, 2021/545 Karar sayılı kararı ile, 1. Sanık ... hakkında maktule karşı nitelikli kasten öldürme suçundan, 5237 sayılı Türk Ceza Kanunu’nun (5237 sayılı Kanun) 82/1-d, 62 ve 53. maddeleri uyarınca müebbet hapis cezası ile cezalandırılmasına ve hak yoksunluklarına, 2. Sanık ... hakkında katılan ...'a karşı kasten öldürmeye teşebbüs suçundan, 5237 sayılı Kanun’un 81/1, 35, 62 ve 53. maddeleri uyarınca 10 yıl hapis cezası ile cezalandırılmasına ve hak yoksunluklarına, 3. Sanık ... hakkında maktule karşı nitelikli kasten öldürme suçundan, 5271 sayılı Kanun'un 223/2-e maddesi uyarınca beraatine, 4. Sanık ... hakkında katılan ...'a karşı kasten öldürmeye teşebbüs suçundan, 5271 sayılı Kanun'un 223/2-e maddesi uyarınca beraatine, karar verilmiştir. B. Gaziantep Bölge Adliye Mahkemesi 2. Ceza Dairesinin, 29.03.2023 tarihli ve 2022/48 Esas, 2023/403 Karar sayılı kararı ile İlk Derece Mahkemesince kurulan hükümlere ilişkin katılanlar vekili ile sanık ... müdafiinin istinaf başvurularının 5271 sayılı Kanun’un 280/1-a maddesi uyarınca esastan reddine karar verilmiştir. II. TEMYİZ SEBEPLERİ A. Katılanlar vekilinin temyiz sebepleri özetle; eksik incelemeye, sanık ... hakkında nitelikli kasten öldürme ve öldürmeye teşebbüs suçlarından mahkumiyet kararı verilmesi ve sanık ... hakkında ise canavarca hisle öldürme suçundan hüküm kurulması gerektiğine ilişkindir. B. Sanık ... müdafiinin temyiz sebepleri özetle; sanığın öldürme kastıyla hareket etmediğine, haksız tahrik hükümleri ile meşru savunmada sınırın aşılması hükümlerinin uygulanması gerektiğine ilişkindir. III. GEREKÇE A. Sanık ... hakkında maktule karşı nitelikli kasten öldürme suçundan verilen mahkumiyet kararı ile sanık ... hakkında nitelikli kasten öldürme ve kasten öldürmeye teşebbüs suçundan verilen beraat kararlarına yönelik temyiz istemlerinin incelenmesinde; Yargılama sürecindeki işlemlerin usûl ve kanuna uygun olarak yapıldığı, aşamalarda ileri sürülen iddia ve savunmaların toplanan ve dosya kapsamına göre yeterli olduğu anlaşılan delillerle birlikte gerekçeli kararda gösterilip tartışıldığı, hükümlere esas alınan ve reddedilen delillerin açıkça gösterildiği, vicdani kanının dosya içindeki belge ve bilgilerle uyumlu olarak kesin verilere dayandırıldığı, hükümlere esas alınan adli raporların yeterli olduğu, eksik incelemenin bulunmadığı, mahkumiyet hükmü bakımından eylemin sanık ... tarafından öldürme kastıyla gerçekleştirildiğinin saptandığı, canavarca hisle öldürmenin, sırf öldürmüş olmak için öldürme, ölenin acı çekmesinden zevk duymak için öldürme, eziyet çektirerek öldürmenin ise öldürme kastının yanında işkence ya da eziyet çektirme kastını içeren, ölümü meydana getirme bakımından zorunlu olmayan ve ölüme takaddüm eder vahşice hareketler olarak tanımlanması karşısında sanığın canavarca hisle ya da eziyet çektirerek öldürme amacıyla hareket ettiğini kabule yeterli her türlü kuşkudan uzak yeterli kesin kanıt bulunmadığı bu nedenle suç vasfının isabetli bir şekilde belirlendiği, meşru savunma, meşru savunmada sınırın aşılması şartlarının oluşmadığı, maktulden sanığa yönelen haksız söz veya davranış bulunmadığı, takdiri indirimin Mahkemenin takdir yetkisi kapsamında, yasal, yerinde ve yeterli gerekçelerle uygulanmasına karar verildiği, beraat hükümleri bakımından ise sanık ...'ın üzerine atılı suçu işlediğine dair her türlü şüpheden uzak, kesin ve inandırıcı delil bulunmadığından şüphe sanık lehine değerlendirilerek atılı suçlardan beraat kararı verilmesinde bir isabetsizlik görülmemiş, katılanlar vekili ile sanık ... müdafiinin temyiz sebeplerinin incelenmesinde hükümlerde hukuka aykırılık bulunmamıştır. B. Sanık ... hakkında katılan ...'a karşı kasten öldürmeye teşebbüs suçundan verilen mahkumiyet kararına yönelik temyiz istemlerinin incelenmesinde; 1.Yargılama sürecindeki işlemlerin usûl ve kanuna uygun olarak yapıldığı, aşamalarda ileri sürülen iddia ve savunmaların toplanan ve dosya kapsamına göre yeterli olduğu anlaşılan delillerle birlikte gerekçeli kararda gösterilip tartışıldığı, hükme esas alınan ve reddedilen delillerin açıkça gösterildiği, vicdani kanının dosya içindeki belge ve bilgilerle uyumlu olarak kesin verilere dayandırıldığı, eylemin sanık tarafından öldürme kastıyla gerçekleştirildiğinin saptandığı, eyleme uyan suç vasfının doğru biçimde belirlendiği, meşru savunma, sınırın aşılması ve haksız tahrik koşullarının oluşmadığı, takdiri indirimin Mahkemenin takdir yetkisi kapsamında, yasal, yerinde ve yeterli gerekçelerle uygulanmasına karar verildiği anlaşıldığından katılan ... vekili ile sanık ... müdafiinin temyiz sebeplerinin incelenmesinde hükümde bozma nedeni dışında hukuka aykırılık bulunmamıştır. 2. Dosya içerisinde bulunan Adıyaman Eğitim ve Araştırma Hastanesi Adli Tıp Poliklinği tarafından verilen 22.04.2020 tarihli rapora göre katılan ...'in yaralanmasının kişinin yaşamını tehlikeye sokan bir duruma neden olduğu, kişi üzerindeki etkisinin basit tıbbi müdahale ile giderilebilecek ölçüde hafif nitelikte olmadığı, splenektominin (dalak alınması) duyularından veya organlarından birinin işlevinin sürekli yitirilmesi niteliğinde olduğu gözetildiğinde, teşebbüs nedeniyle 9 yıldan 15 yıla kadar hapis cezası öngören 5237 sayılı Kanun'un 35. maddesi uyarınca meydana gelen zarar ve tehlikenin ağırlığı gözönünde tutularak makul ve üst sınır arasında bir ceza belirlenmesi yerine yazılı şekilde makul düzeyde ceza verilerek eksik ceza tayini hukuka aykırı bulunmuştur. IV. KARAR A. Sanık ... hakkında maktule karşı nitelikli kasten öldürme suçundan verilen mahkumiyet kararı ile sanık ... hakkında nitelikli kasten öldürme ve kasten öldürmeye teşebbüs suçundan verilen beraat kararlarına yönelik temyiz istemlerinin incelenmesinde; Gerekçe bölümünde (A) paragrafında açıklanan nedenlerle Gaziantep Bölge Adliye Mahkemesi 2. Ceza Dairesinin, 29.03.2023 tarihli ve 2022/48 Esas, 2023/403 Karar sayılı kararında katılanlar ..., ... ve ... vekili ile sanık ... müdafii tarafından öne sürülen temyiz sebepleri ve 5271 sayılı Kanun’un 289/1. maddesi ile sınırlı olarak yapılan temyiz incelemesi sonucunda hukuka aykırılık görülmediğinden 5271 sayılı Kanun’un 302/1. maddesi gereği, Tebliğname’ye uygun olarak, oy birliğiyle TEMYİZ İSTEMLERİNİN ESASTAN REDDİ İLE HÜKÜMLERİN ONANMASINA, B. Sanık ... hakkında katılan ...'a karşı kasten öldürmeye teşebbüs suçundan verilen mahkumiyet kararına yönelik temyiz istemlerinin incelenmesinde; Gerekçe bölümününde (B-2) paragrafında açıklanan nedenlerle katılan ... vekilinin temyiz sebepleri "eksik ceza tayini" yönünden yerinde görüldüğünden Gaziantep Bölge Adliye Mahkemesi 2. Ceza Dairesinin, 29.03.2023 tarihli ve 2022/48 Esas, 2023/403 Karar sayılı kararının, 5271 sayılı Kanun’un 302/2. maddesi gereği, Tebliğname’ye aykırı olarak, oy birliğiyle BOZULMASINA, Hükmolunan ceza miktarı ve tutuklulukta geçirilen süre dikkate alınarak sanık ... müdafiinin tahliye talebinin REDDİNE, Dava dosyasının, 5271 sayılı Kanun’un 304/2-a maddesi uyarınca Adıyaman 1. Ağır Ceza Mahkemesine, Yargıtay ilâmının bir örneğinin ise Gaziantep Bölge Adliye Mahkemesi 2. Ceza Dairesine gönderilmek üzere Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığına TEVDİİNE, 03.03.2025 tarihinde karar verildi.