Yargıtay 9. Ceza Dairesi · E. 2023/7954 · K. 2024/9100

9. Ceza Dairesi         2023/7954 E.  ,  2024/9100 K. "İçtihat Metni" MAHKEMESİ :Ağır Ceza Mahkemesi SAYISI : 2022/941 E., 2023/174 K. SUÇLAR : Çocuğun cinsel istismarı, kişiyi hürriyetinden yoksun kılma HÜKÜM : Mahkumiyet TEMYİZ EDENLER : Sanık müdafii, katılan mağdure vekili TEBLİĞNAME GÖRÜŞÜ : Bozma İlk Derece Mahkemesince bozma üzerine verilen hükümler temyiz edilmekle dosya incelendi, gereği düşünüldü: I. HUKUKÎ SÜREÇ 1. İstanbul Anadolu 10. Ağır Ceza Mahkemesinin 02.02.2022 tarihli ve 2021/661 Esas, 2022/54 Karar sayılı kararı ile aynı apartmanda yaşayan ve katılan mağdurenin öz amcası olan sanığın mağdureyi cebir kullanarak farklı zamanlar da evine getirerek organ sokma eylemine varmayacak şekilde cinsel organını mağdurenin vajinal ve anal bölgesine sürttüğü şeklinde kabul edilen olayda, mevcut delillerin değerlendirilmesi neticesinde sanık hakkında çocuğun cinsel istismarı ve kişiyi hürriyetinden yoksun kılma suçlarından mahkumiyetine dair kararın temyizi üzerine Dairemizin 15.09.2022 tarihli ve 2022/6478 Esas, 2022/7836 Karar sayılı kararı ile bozulmasına karar verilmiştir. 2. Dairemiz bozma kararına uyularak yapılan yargılama sonucunda İstanbul Anadolu 10. Ağır Ceza Mahkemesi bozma öncesi kabul değiştirilmeden sanığın çocuğun cinsel istismarı ve kişiyi hürriyetinden yoksun kılma suçlarından mahkumiyetine karar verilmiştir. II. TEMYİZ SEBEPLERİ A. Sanık Müdafiinin Temyiz İsteği Özetle zeka geriliği olan katılan mağdurenin soyut ve çelişkili beyanlarıyla mahkumiyet hükümleri kurulduğuna, katılan mağdurenin annesi tarafından yönlendirildiğine, dosyada somut delilin bulunmadığına, taraflar arasında husumet bulunduğuna, bozma sonrası aldırılan Adli Tıp Kurumu raporun hazırlayan heyetin yasaya uygun olarak teşekkül etmediğine, Adli Tıp Kurumu raporları arasında çelişki bulunduğuna ilişkindir. B. Katılan Mağdure Vekilinin Temyiz İsteği Özetle sanığa verilen cezada teşdit uygulanması ve takdiri indirimin uygulanmaması gerektiğine ilişkindir. III. GEREKÇE Katılan mağdure hakkında düzenlenen Adli Tıp Kurumu 6. İhtisas Kurulunun 11.11.2015 tarihli raporunda, katılan mağdurede hafif-orta derecede zeka geriliği saptandığı, hayatının ilk yıllarından başlayıp ömrü boyunca sürecek olan bu zeka geriliğinin mağduru bulunduğu olaydan kaynaklanmadığı, bu zeka geriliği nedeniyle olayın hukuki anlam ve sonuçlarını algılamayacağı ve bu zeka geriliğinin fiile ruhsal yönden mukavemete muktedir olmasına mani olacak mahiyet ve derecede olduğunun belirtildiği, aynı kurul tarafından 13.02.2023 tarihinde düzenlenen raporda ise katılan mağdurede hafif derecede zeka geriliği saptandığı, bu zeka geriliğinin mağduru bulunduğu olayda beyanlarına itibar edilmesine mani olacak mahiyet ve derecede olmadığı, mağduru bulunduğu olayda beyanlarına itibar edilebileceği tespitleri bulunduğu nazara alındığında, ilk raporun aksine mağduredeki zeka geriliğinin hafif derece olarak değiştirilerek beyanlarına itibar edilebileceği tespiti karşısında, mevcut raporlar arasındaki çelişkinin giderilmesi için katılan mağdurenin dava dosyasıyla birlikte İstanbul Adli Tıp Kurumu 1. Üst Kuruluna sevkiyle suç tarihi itibarıyla herhangi bir akıl hastalığı, akıl zayıflığı veya psikolojik rahatsızlığı bulunup bulunmadığı, varsa bundan dolayı maruz kaldığı fiilin hukuki anlam ve sonuçlarını algılama ve fiille ilgili davranışlarını yönlendirme yeteneğinin gelişip gelişmediği, fiile karşı ruhen mukavemette muktedir olup olmadığının, mevcut rahatsızlığının hekim olmayanlar ile kendisini tanıyanlar veya çevresinde yaşayanlarca anlaşılıp anlaşılmayacağı, beyanlarına ana hatları ve diğer deliller veya kuvvetli deliller ile birlikte itibar edilip edilmeyeceği hususlarında yeniden rapor aldırıldıktan sonra toplanacak delillere göre sanığın durumunun tayin ve takdiri gerekirken eksik araştırma ile yazılı şekilde hükümler kurulması, Kabule göre de; Mahkemece kurulan hükmün gerekçe kısmında 5237 sayılı Türk Ceza Kanunu'nun 103/1-1. cümle, 103/3-c, 43/1 ve aynı Kanun'un 109/1, 109/3-f, 109/5, 43/1. maddeleri gereğince cezalandırılmasına karar verildiğinin belirtilmesine rağmen hüküm fıkrasında yazılı şekilde uygulama yapılması suretiyle gerekçe ile hüküm arasında çelişkiye sebebiyet verilmesi, Hukuka aykırı bulunmuştur. IV. KARAR Gerekçe bölümünde açıklanan nedenlerle İstanbul Anadolu 10. Ağır Ceza Mahkemesi kararına yönelik sanık müdafii ve katılan mağdure vekilinin temyiz istekleri yerinde görüldüğünden hükümlerin, 1412 sayılı Ceza Muhakemeleri Usulü Kanunu’nun 321. maddesi gereği, Tebliğname’ye uygun olarak, oy birliğiyle BOZULMASINA, Dava dosyasının, Mahkemesine gönderilmek üzere Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığına TEVDİİNE, 24.10.2024 tarihinde karar verildi.