Yargıtay 3. Ceza Dairesi · E. 2024/18242 · K. 2025/4754

3. Ceza Dairesi         2024/18242 E.  ,  2025/4754 K. "İçtihat Metni" İTİRAZ EDEN : Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığı İTİRAZ EDİLEN DAİRE KARARI : Yargıtay 3. Ceza Dairesi'nin 07.03.2024 tarih ve 2022/10500 Esas-2024/3470 sayılı Kararı İTİRAZLA İLGİLİ MAHKEME KARARI : İstanbul Bölge Adliye Mahkemesi 3. Ceza Dairesi'nin 08.10.2020 tarih ve 2019/1633 Esas-2020/1156 sayılı Kararı İTİRAZLA İLGİLİ HÜKÜM 3713 sayılı Kanun'un7/2-1, 7/2-2, TCK'nın 43, 62, 53, 58 ve 63 maddeleri uyarınca mahkumiyetine dair istinaf başvurusunun esastan reddi SUÇ : Terör örgütü propagandası yapmak İtiraz Yazısı İle Dava Dosyası İncelenip Gereği Düşünüldü: Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığı 09.10.2024 tarihli ve 3-2024/78768 sayılı yazısında özetle; Tekirdağ 2. Ağır Ceza Mahkemesinin 23/05/2019 tarihli, 2018/353 Esas, 2019/263 Karar sayılı kararında sanık hakkında tekerrür hükmünün uygulanmasına dayanak olarak Tekirdağ 2. Asliye Ceza Mahkemesinin 14.01.2015 tarihli, 2014/1126 Esas, 2015/44 Karar sayılı mahkumiyet kararının esas alındığının, anılan karar incelendiğinde sanık hakkında TCK'nın 86/2, 86/3-e, 29/1, 62 ve 52 maddeleri uyarınca 2.240,00 TL adli para cezasına ceza miktarı itibariyle temyiz yoluna kapalı olmak üzere karar verildiğinin, CMUK'un 305/2 (CMK'nın 272/3-c)' maddesi uyarınca doğrudan verilen 3.000,00 TL'ye kadar olan adli para cezalarının kesin olup, tekerrüre esas alınmayacağının, tekerrüre esas alınmaması gereken kesin hükmün tekerrüre esas alındığı ve bu durumun sanık aleyhine sonuç doğurduğunun belirlenmesi karşısında mahkumiyet hükmünde yer alan tekerrüre ilişkin hüküm nedeniyle kararın bozulmasını talep ettiği anlaşılmakla; Dosyanın incelenmesinde; I.Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığının itirazının KABULÜNE, II.Yargıtay 3. Ceza Dairesinin 07.03.2024 tarih ve 2022/10500 esas 2024/3470 karar sayılı kararının KALDIRILMASINA, III.Sanık hakkında Terör Örgütü Propagandası Yapmak suçundan kurulan mahkumiyet hükmüne yönelik sanığın temyiz taleplerinin incelenmesinde; Yargılama sürecindeki usuli işlemlerin kanuna uygun olarak yapıldığı, hükme esas alınan tüm delillerin hukuka uygun olarak elde edildiğinin belirlendiği, aşamalarda ileri sürülen iddia ve savunmaların temyiz denetimini sağlayacak biçimde eksiksiz olarak sergilendiği, özleri değiştirilmeksizin tartışıldığı, vicdani kanının kesin, tutarlı ve çelişmeyen verilere dayandırıldığı, eylemin doğru olarak nitelendirildiği ve kanunda öngörülen suç tipine uyduğu, yaptırımın kanuni bağlamda şahsileştirilmek suretiyle uygulandığı anlaşılmakla, sanığın yukarıda ilgili bölümde ileri sürdüğü temyiz sebepleri ve sair hususlar yerinde görülmemiştir. Ancak; Sanığın tekerrüre esas alınan Tekirdağ 2. Asliye Ceza Mahkemesinin 14.01.2015 tarih ve 2014/1126 E., 2015/44 K. sayılı mahkumiyet hükmü 5320 sayılı Ceza Muhakemesi Kanunu'nun Yürürlük ve Uygulama Şekli Hakkında Kanun'un Geçici 2. Maddesi uyarınca kesin nitelikte olup 1412 sayılı CMUK'un 305/3 fıkrası gereğince de tekerrüre esas teşkil edemeyeceği gözetilmeden mükerrirlere özgü infaz rejimi ile infazdan sonra denetimli serbestlik tedbirinin uygulanmasına karar verilmesi, Kanuna aykırı, sanığın temyiz istemi bu itibarla yerinde görülmüş olduğundan belirtilen sebepten dolayı hükmün 5271 sayılı CMK’nın 302/2. maddesi uyarınca BOZULMASINA, bu husus yeniden yargılamayı gerektirmediğinden aynı Kanun’un 303 üncü maddesinin birinci fıkrasının (c) bendi gereği hükümdeki "Sanığın hakkında daha önce işlediği kasıtlı bir suç nedeniyle Tekirdağ 2. Asliye Ceza Mahkemesinin 2014/1126 Esas - 2015/44 karar sayılı ilamı ile 2240-TL para cezasına dair mahkumiyet kararı bulunduğundan TCK 58/6-7 maddeleri uyarınca MÜKERRİRLERE ÖZGÜ İNFAZ REJİMİNİN VE CEZANIN İNFAZINDAN SONRA DENETİMLİ SERBESTLİK TEDBİRİNİN UYGULANMASINA," ibaresinin çıkartılması suretiyle DÜZELTİLEREK ONANMASINA, dava dosyasının, 5271 sayılı CMK’nın 304. maddesi uyarınca Tekirdağ 2. Ağır Ceza Mahkemesine, Yargıtay ilâmının bir örneğinin ise İstanbul Bölge Adliye Mahkemesi 3. Ceza Dairesine gönderilmek üzere Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığına TEVDİİNE, 13.02.2025 tarihinde oy birliğiyle karar verildi.