Yargıtay 7. Hukuk Dairesi · E. 2024/1831 · K. 2025/511

7. Hukuk Dairesi         2024/1831 E.  ,  2025/511 K. "İçtihat Metni" MAHKEMESİ : İstanbul Bölge Adliye Mahkemesi 7. Hukuk Dairesi EK KARAR TARİHİ : 05.02.2024 SAYISI : 2018/2051 E., 2019/224 K. İLK DERECE MAHKEMESİ : Tekirdağ 3. Asliye Hukuk Mahkemesi SAYISI : 2017/188 E., 2018/198 K. Bölge Adliye Mahkemesi kararı davacı vekili tarafından temyiz edilmiştir. Bölge Adliye Mahkemesinin 05.02.2024 tarihli ek kararı ile miktar itibarıyla kesinlik sınırı altında kaldığından temyiz dilekçesinin reddine karar vermiştir. Dosya içeriğine göre mera, yaylak, kışlak niteliğindeki taşınmazlar kamunun yararlanılmasına tahsis edilmiş olup alım satıma konu olamayacağından bu tür taşınmazlarla ilgili açılan davalar, maktu harca tâbidir. Hâl böyle olunca temyiz dilekçesinin reddine ilişkin kararın hatalı olduğu anlaşılmakla 05.02.2024 tarihli ek kararın bozularak ortadan kaldırılması, Bölge Adliye Mahkemesinin 07.02.2019 tarihli kararının temyizen incelenmesi gerekmiştir. Bölge Adliye Mahkemesinin 07.02.2019 tarihli kararı davacı vekili tarafından temyiz edilmekle kesinlik, süre, temyiz şartı ve diğer usul eksiklikleri yönünden yapılan ön inceleme sonucunda temyiz dilekçesinin kabulüne karar verildikten ve Tetkik Hakimi tarafından hazırlanan rapor dinlendikten sonra, dosyadaki belgeler incelenip gereği düşünüldü: I. DAVA Davacı vekili dava dilekçesinde özetle; 572 parsel numaralı mera vasıflı taşınmaza davalı Şirket tarafından hafriyat, tuğla atığı dökülerek ve bina yapılmak suretiyle tecavüz edildiğinin Süleymanpaşa İlçe Gıda Tarım ve Hayvancılık Müdürlüğü tarafından yapılan tahkikat sonucunda anlaşıldığını, 3091 sayılı Kanun gereğince alınan kararın ilgililere infaz tutanağı ile tebliğ edilmiş olmasına rağmen mera vasıflı dava konusu taşınmazın 9.665,97 m²'lik alanına hafriyat dökmek ve 842,72 m²'lik alanına demir direkli yapı yapmak suretiyle yapılan tecavüzün hâlen devam ettiğini, fazlaya ilişkin haklar saklı kalmak kaydıyla 572 parsel sayılı taşınmaza davalı şirket tarafından yapılan müdahalenin men'i ile hafriyat ve tuğla atığının taşınmazdan boşaltılması ve taşınmaz üzerindeki binanın kâl'ine karar verilmesini talep etmiştir. II. CEVAP Davalı, davaya cevap vermemiştir. III. İLK DERECE MAHKEMESİ KARARI İlk Derece Mahkemesinin yukarıda tarih ve sayısı belirtilen kararında; mera vasıflı davacı adına kayıtlı 572 parsel sayılı taşınmaza komşu mahalde, davalıya ait fabrikanın bulunduğu, taşınmazın fen bilirkişi raporunda gösterilen kısımlarına davalının herhangi bir hakka dayalı olmaksızın el attığı gerekçesiyle davalı tarafın müdahalesinin önlenmesine, müdahale edilen alana dökülen hafriyatın, demir direk ve çatılı imalat ile istinat duvarı şeklindeki imalatların kâl'ine karar vermiştir. IV. İSTİNAF 1. Bölge Adliye Mahkemesinin yukarıda tarih ve sayısı belirtilen kararı ile davacı vekilinin istinaf başvurusunun esastan reddine kesin olarak karar verilmiştir. 2. Kararın davacı vekili tarafından temyizi üzerine Bölge Adliye Mahkemesinin 05.02.2024 tarihli ek kararı ile temyiz isteminin miktar itibarıyla reddine karar vermiştir. V.TEMYİZ A.Temyiz Sebepleri Davacı vekili temyiz başvuru dilekçesinde özetle; taşınmazın bataklık kısmında kalan 24 m²'lik binanın davalının hâkimiyeti olan alana isabet ettiğini, bu kısım yönünden de davanın kabulü gerektiğini, ek kararın kaldırılarak hükmün temyizen incelenmesini istemiştir. B.Değerlendirme ve Gerekçe Dava, meraya el atmanın önlenmesi ve kâl istemine ilişkindir. Bölge adliye mahkemelerinin nihai kararlarının bozulması 6100 sayılı Hukuk Muhakemeleri Kanunu'nun 371. maddesinde yer alan sebeplerden birinin varlığı hâlinde mümkündür. Temyizen incelenen karar, tarafların karşılıklı iddia ve savunmalarına, dayandıkları belgelere, uyuşmazlığa uygulanması gereken hukuk kuralları ile hukuki ilişkinin nitelendirilmesine, dava şartlarına, yargılama ve ispat kuralları ile kararda belirtilen gerekçelere göre usul ve kanuna uygun olup temyiz dilekçesinde ileri sürülen nedenler kararın bozulmasını gerektirecek nitelikte görülmemiştir. VI. KARAR Açıklanan sebeplerle; 1. Bölge Adliye Mahkemesince verilen 05.02.2024 tarihli ek kararın bozularak ORTADAN KALDIRILMASINA, 2. Temyiz olunan Bölge Adliye Mahkemesi kararının 6100 sayılı Kanun'un 370/1 hükmü uyarınca ONANMASINA, Harçlar Kanunu'nun 13/j maddesi gereğince Hazine harçtan muaf olduğundan harç alınmasına yer olmadığına, Dosyanın İlk Derece Mahkemesine, kararın bir örneğinin Bölge Adliye Mahkemesine gönderilmesine, 05.02.2025 tarihinde kesin olmak üzere oy birliğiyle karar verildi.