Yargıtay 4. Ceza Dairesi · E. 2024/7265 · K. 2024/14575

4. Ceza Dairesi         2024/7265 E.  ,  2024/14575 K. "İçtihat Metni" MAHKEMESİ :Asliye Ceza Mahkemesi BAŞVURAN: Adalet Bakanlığının istemi üzerine Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığı TEBLİĞNAME GÖRÜŞÜ: İlgili kararın kanun yararına bozulması Yukarıda tarih ve sayısı belirtilen incelemeye konu Yerel Mahkeme kararı ile sanık hakkında istinaf isteminin reddine ilişkin ek karar verildiği belirlenmiştir. Adalet Bakanlığının, 5271 sayılı Ceza Muhakemesi Kanunu’nun (5271 sayılı Kanun) 309 uncu maddesinin birinci fıkrası uyarınca, 05/06/2024 tarih ve 94660652-105-63-5520-2024-Kyb sayılı evrakı ile kanun yararına bozma istemine istinaden düzenlenen, Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığının 16.07.2024 tarihli ve KYB-2024/65771 sayılı Tebliğnamesi ile dava dosyası Daireye gönderilmekle, gereği düşünüldü: I. İSTEM Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığının, 16.07.2024 tarihli ve KYB-2024/65771 sayılı kanun yararına bozma isteminin; "Sanığın istinaf talebinin Akçakale 1. Asliye Ceza Mahkemesinin 27/04/2022 tarihli ek kararı ile süresinde yapılmadığı gerekçesi ile reddine karar verilmesini takiben, Mahkemesince sanığın istinaf talebinin süresinde olduğu kabul edilerek 23/05/2022 tarihli istinaf formu ile dosyanın istinaf incelemesine esas olmak üzere gönderildiği Gaziantep Bölge Adliye Mahkemesi 9. Ceza Dairesinin 20/06/2023 tarihli ve 2022/1703 esas, 2023/1221 sayılı kararı ile, ".... Sanık hakkında görevi yaptırmamak için direnme suçundan mahkumiyet hükmü kurularak 16/04/2022 tarihinde sanığa tebliğ edildiği, yerel mahkemece verilen 27/04/2022 tarihli ek karar ile talebin reddine karar verildiği, talebin reddine dair ek kararın sanığa tebliğ edildiği, ancak ek karar sonrasında istinaf talebinde bulunmadığı anlaşıldığından dosyanın incelenmesine yer olmadığına" şeklinde karar verilerek dosyanın ilk derece mahkemesine gönderilmesini müteakip, Akçakale 1. Asliye Ceza Mahkemesinin 20/07/2023 tarihli ve 2021/909 esas, 2022/83 sayılı ek kararı ile daha önce anılan mahkemece verilen 27/04/2022 tarihli ek kararın kaldırılmasına ve sanığın istinaf başvurusunun süresinde olduğundan bahisle dosyanın Gaziantep Bölge Adliye Mahkemesine gönderilmesine karar verilmesini takiben, Gaziantep Bölge Adliye Mahkemesi 9. Ceza Dairesinin 08/11/2023 tarihli ve 2023/1779 esas, 2023/2018 sayılı kararı ile, "... Yerel mahkemece sanık hakkında 27/04/2022 tarihli ek karar ile istinaf talebinin reddine karar verildiği, daha sonra mahkemece resen 20/07/2023 tarihli ek karar ile sanığın istinaf talebinin süresinde kabul edilerek 27/04/2022 tarihli ek kararın kaldırılması şeklinde karar verilmiş ise de ilk derece mahkemesinin bu konudaki ek kararı yok hükmünde kabul edilerek yapılan incelemede, Sanık hakkında görevi yaptırmamak için direnme suçundan mahkumiyet hükmü kurularak 16/04/2022 tarihinde sanığa tebliğ edildiği, yerel mahkemece verilen 27/04/2022 tarihli ek karar ile talebin reddine karar verildiği, talebin reddine dair verilen ek kararın sanığa tebliğ edildiği, ancak ek karar sonrasında istinaf talebinde bulunmadığı, Dairemizce bu hususta daha önce 20/06/2023 tarih ve 2022/1703 esas, 2023/1221 karar sayılı ilamı ile de karar verildiği anlaşıldığından, dosyanın incelenmesine yer olmadığına..." şeklindeki kararı üzerine, Akçakale 1. Asliye Ceza Mahkemesince, anılan Mahkemenin 27/04/2022 tarihli ve 2021/909 esas, 2022/83 sayılı ek kararının kanun yararına bozma yoluna gidilmesi hususunda ihbarda bulunduğu gözetilerek yapılan incelemede, Dosya kapsamına göre, sanığın yokluğunda verilen Akçakale 1. Asliye Ceza Mahkemesinin 23/02/2022 tarihli ve 2021/909 esas, 2022/83 sayılı kararının 16/04/2022 tarihinde sanıkla aynı konutta ikamet eden yakınına tebliğ edildiği, sanık tarafından anılan karara karşı 25/04/2022 tarihinde istinaf talebinde bulunulduğu, 5271 sayılı Ceza Muhakemesi Kanunu’nun 39/4. maddesinde yer alan "Son gün bir tatile rastlarsa süre, tatilin ertesi günü biter" şeklindeki düzenlemeler nazara alındığında, başvuru süresinin son günü olan 23/04/2022 (Cumartesi günü) tarihinin resmî tatil süresi içerisinde olduğu, anılan istinaf talebinin, 7 günlük yasal istinaf süresi henüz tamamlanmadan ilk iş günü olan 25/04/2022 tarihinde yapıldığı anlaşılmakla, yasal süresi içerisinde yapılan istinaf talebinin kabulü yerine yazılı şekilde reddine karar verilmesinde isabet görülmemiştir. " şeklindeki gerekçeye dayandığı anlaşılmıştır. II. GEREKÇE 5271 sayılı Kanun'un “sürelerin hesaplanması” başlıklı 39. maddesi ise “(1) Gün ile belirlenen süreler, tebligatın yapıldığının ertesi günü işlemeye başlar. (2) Süre, hafta olarak belirlenmiş ise, tebligatın yapıldığı günün, son haftada isim itibarıyla karşılığı olan günün mesai saati bitiminde sona erer. (3) Süre, ay olarak belirlenmiş ise tebligatın yapıldığı günün, son ayda sayı itibarıyla karşılığı olan günün mesai saati bitiminde sona erer. Son bulduğu ayda sayı itibarıyla karşılığı olan gün yoksa; süre, ayın son günü mesai saati bitiminde sona erer. (4) Son gün bir tatile rastlarsa süre, tatilin ertesi günü biter” biçiminde düzenlenmiş olup, gün ile belirlenen sürelerin, tebliğin yapıldığı tarihin ertesi gününden itibaren işlemeye başlayacağı ve son günün tatile isabet etmesi durumunda sürenin tatilin ertesi günü sona ereceği hüküm altına alınmıştır. Bu kapsamda inceleme konusu dava dosyası değerlendirildiğinde; sanığın 23.02.2022 tarihli karara karşı tebliğden itibaren süresi içinde kararı istinaf ettiği, süresinde olmadığı gerekçesiyle istinaf talebinin reddine karar verilmesi Kanun’a aykırı olup kanun yararına bozma talebi yerinde görülmüştür. III. KARAR 1. Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığının kanun yararına bozma isteminin KABULÜNE, 2. Yerel Mahkemece verilen 27.04.2022 tarihli ek kararın 5271 sayılı Kanun’un 309 uncu maddesinin üçüncü fıkrası gereği, oy birliğiyle KANUN YARARINA BOZULMASINA, 3. Aynı Kanun maddesinin 4 (b) fıkrası gereğince, sonraki işlemlerin mahallinde tamamlanmasına, Dava dosyasının, Mahkemesine gönderilmek üzere Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığına TEVDİİNE, 18.11.2024 tarihinde karar verildi.