Yargıtay 9. Ceza Dairesi · E. 2024/9821 · K. 2025/1452

9. Ceza Dairesi         2024/9821 E.  ,  2025/1452 K. "İçtihat Metni" MAHKEMESİ :Ağır Ceza Mahkemesi SUÇ : Çocuğun cinsel istismarı HÜKÜMLER : Mahkûmiyet TEMYİZ EDENLER : Sanıklar müdafii, mağdure vekili TEBLİĞNAME GÖRÜŞÜ : Temyiz ret, bozma İlk Derece Mahkemesince verilen hükümler temyiz edilmekle dosya incelendi. Sanıklar müdafiinin kanuni süresinden sonra yaptığı duruşmalı inceleme talebinin hükmedilen ceza miktarları da nazara alındığında 5320 sayılı Kanun'un 8/1. maddesi gözetilerek 1412 sayılı Ceza Muhakemeleri Usulü Kanunu’nun (1412 sayılı Kanun) 318. maddesi uyarınca reddine karar verilmekle, gereği düşünüldü: I. HUKUKÎ SÜREÇ Sanıklar hakkında çocuğun nitelikli cinsel istismarı suçunu işledikleri iddiası ile açılan kamu davasında yapılan yargılama sonucunda, Boyabat Ağır Ceza Mahkemesince mevcut delillerin değerlendirilmesi neticesinde sanıkların çocuğun cinsel istismarı suçundan mahkumiyetlerine karar verilmiştir. II. TEMYİZ SEBEPLERİ Sanıklar Müdafiinin Temyiz İsteği Özetle, haklarında kovuşturmaya yer olmadığına dair karar verilmiş sanıklar hakkında yeni delil ortaya çıkmadan dava açılmasının usule aykırı olduğuna, tanık ...’nın beyanının yeni delil olarak kabul edilmeyeceğine, tanık ...'nın beyanlarının itibar edilip edilemeyeceğinin denetlenmediğine, mağdurenin annesi ve babası olan sanıkların eylemlerden haberlerinin olmadığını beyan ettiğine ve dilekçesinde belirttiği diğer hususlara ilişkindir. III. GEREKÇE A. Mağdure Vekilinin Temyiz İsteği Yönünden Mağdurenin kayden 11.08.2000 doğumlu olduğu, on beş yaşını ikmalinden sonra kovuşturma aşamasında 10.02.2016 tarihli celsede sanıklardan şikayetçi olmadığını beyan ettiği, bu itibarla 5271 sayılı Ceza Muhakemesi Kanunu’nun 237/1. maddesi uyarınca kamu davasında katılan sıfatının ve aynı Kanun’un 260/1. maddesi gereği hükümleri temyize hak ve yetkisinin bulunmadığı anlaşılmakla, yaş küçüklüğü nedeniyle tayin edilen mağdure vekilinin temyiz isteğinin reddine karar verilmesi gerekmiştir. B. Sanıklar Müdafiinin Temyiz İsteği Yönünden 5271 sayılı Ceza Muhakemesi Kanunu'nun 172/2. maddesi uyarınca kovuşturmaya yer olmadığına dair karar verildikten sonra yeni bir delil meydana çıkmadıkça ve bu hususta sulh ceza hakimliğince bir karar verilmedikçe aynı fiilden dolayı kamu davası açılamayacağı şeklindeki düzenleme nazara alındığında sanıklar hakkında Boyabat Cumhuriyet Başsavcılığınca 27.04.2015 tarih ve 2015/701 Soruşturma numaralı ek kovuşturmaya yer olmadığına dair karar verildiği gözetilmeden Boyabat Ağır Ceza Mahkemesinin 28.12.2015 tarih ve 201524 Esas, 2015/79 Karar sayılı kararı ile sanıklar hakkında Cumhuriyet Başsavcılığına suç duyurusunda bulunulması üzerine kamu davası açılarak yazılı şekilde hükümler kurulması hukuka aykırı bulunmuştur. IV. KARAR A. Mağdure Vekilinin Temyiz İsteği Yönünden Gerekçenin (A) bölümünde açıklanan nedenlerle mağdure vekilinin temyiz isteğinin 1412 sayılı Kanun'un 317. maddesi uyarınca Tebliğname’ye uygun olarak, oy birliğiyle REDDİNE, B. Sanıklar Müdafiinin Temyiz İsteği Yönünden Gerekçenin (B) bölümünde açıklanan nedenle Boyabat Ağır Ceza Mahkemesinin kararına yönelik sanıklar müdafiinin temyiz isteği yerinde görüldüğünden esası incelenmeyen hükümlerin, 1412 sayılı Kanun’un 321. maddesi gereği, Tebliğname’ye uygun olarak, oy birliğiyle BOZULMASINA, Dava dosyasının, Mahkemesine gönderilmek üzere Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığına TEVDİİNE, 25.02.2025 tarihinde karar verildi.